Heen en Weer

Er vaart een boot in Noorwegen. Er varen veel boten in Noorwegen. Onder andere veel Drs. P.-Boten. En afgelopen week heb ik zo een heen- en weerveer genomen van Moskenes op de Lofoten naar Bodø.

Van Lofoten naar vasteland vaar je de Vestfjorden over. Visrijke wateren waar ik eerder al over schreef in verband met de aanwezige maalstroom. De kans hier walvissen te zien is aanzienlijk. Is me al eerder gebeurd en stiekem hoop je dan dat tijdens de 3,5 uur durende overtocht er van alles aan de einder, en het liefst wat dichterbij, voorbij trekt.

Maar niets van dat al. En toch is de spanning er wel en dat is het erg leuke van dit Noorwegen; zeker aan de zeekant. Omdat je weet dat er een grote kans bestaat dat je verrast wordt op allerlei mooiig dierenleven houdt dit mijn gemoed op een fijne manier bezig. En dan heb je toch een mooie trip want iedere oneffenheid in het redelijk onstuimige water kan toch zomaar de rug zijn van een groot zeezoogdier. En met beetje fantasie praat je je zelf (en uiteraard heel stoer anderen) aan dat je toch zeker walvissen hebt gezien.

Walvissen, waarvan er door de Noren nog enkele soorten, overigens strict gereguleerd, bejaagd worden. Deze eindigen dan als hvalbiff op een bordje. Eerst roept dat enige verontwaardige verbazing op. Aan de andere kant weet ik dat er in Noorwegen niet maar lukraak geharpoeneerd mag worden. Daarbij is het sinds eeuwen een bron van voedsel en inkomen voor veel mensen. En aangezien ik nog wel eens nederlandse fokkerij of mesterij van "vlees" zie.... geloof ik dat ik het eerst opkomende gevoel wel een beetje kan smoren. Dus wat heb ik aan boord van de ferry gegeten?

Een bordje surkål met piepers en karbo! Hvalbiff for lunch is nog even stap te ver.... maar het proeven... sluit ik niet uit!

Ai als mijn jongste dochter dat hoort dan lyncht ze me nog voor de lunch!