Tante

"Tante", dat is noors voor..... "tante".


Terwijl ik mijn vorige blog schreef in de euforie van mijn vertrek naar Noorwegen en het aanprijzen van mijn accommodatie daarginds, is er tegelijkertijd ook sprake van een ander euforie. Ik zit naast het bed van mijn stervende tante. Naast mijn bijna 95 jaar oude en nog slechts 42 kilo wegende tante. Ze is eindelijk stervende en ze wil dat al zo lang. Na jaren van zitten en voor zich uit kijken en desondanks nog helder en fel kunnen communiceren lijkt het nu gebeurd met haar. Ze heeft een deel van mijn Noorwegen ambities gelukkig nog meegekregen en ik heb haar verteld over het mooie land. Maar ze vindt het natuurlijk niks! En als haar iets niet aanstaat dan zegt ze dat ook onomwonden. En dat is wat haar zo leuk maakt. Een goed mens met een mening!

En nu ligt ze hier voor me. Heftig haar laatste adem uitblazend en op weg naar Petrus. Maar de poort komt ze niet in heeft ze gezegd. Maar wil ze ook niet. Waar ze dan wel terecht komt? Walhalla misschien? Dat was natuurlijk wel de plek waar vroeger in de ogen van de christelijke goegemeente de Noorse "heidenen" hun doden heen wensten. En nou ken ik Noorwegen toevallig een beetje..... zo schoon als dat land is, moet het Walhalla nog veel mooier zijn. Dus lieve tante, ik weet zeker dat er daar voor de poort stoere Knut's, Gudrun's en Thor's zitten die je met open armen zullen ontvangen als je aanklopt. Alleen moet je niet zeggen dat je Toos heet..... want dat vinden ze daar een hele rare naam! En als Vikingen, met hun geheel eigen mening, iets niet aanstaat..... dan zeggen ze dat heel onomwonden en helpen ze je met slag en stoot zo...toch naar het Walhalla!
Ik ben blij dat je gaat. Dat je uit deze omgeving, waar ze overigens met de beste bedoelingen, maar soms wat dommig en ongelukkig de oude en zieke garde van onze samenleving verzorgen. Waar goede zorg voor welvaart staat?!

Bø

 Bœr kommer tilbake i Bø

De Engelse Wikipedia zegt: "The municipality (originally the parish) is named after the old Bø farm (Old Norse: Bœr), since the first church (Bø Church) was built there. The name is identical with the word bœr which means "farm" and it is a cognate with the Dutch language word "boer" which means "farmer".[4]" Let op de schrijfwijze: de aaneengesloten œ!
De Noorse Wikipedia zegt er niets over. Dat is bijzonder. Of zouden ze liever net doen of ze het zelf hebben verzonnen?
Misschien zijn ze minder geïnteresseerd in de etymologie. Of gaan ze niet verder terug dan het begin van hun relatief nieuwe taal 't Bokmål. En dan kijk je niet naar het oude Noors natuurlijk. Aan de andere kant is de andere noorse taal 't Nynorsk wel meer gebaseerd op de oude vikingentaal. Daarin zou het woord "Bœr" misschien nog wel een  plek kunnen hebben. Wacht even....ik zal eens kijken op internet. Op de universitetet van Oslo kennen ze het woord niet. Welke Engelsman heeft het dan verzonnen? Maakt me eigenlijk ook geen fluit uit. Feit is wel dat de, of liever, Den Boer, weer terug komt naar Bø, Nordland. En wel naar Damperiet, Straumsjøen in Bø Kommune.
Vanaf januari 2014 kan iedereen die dat wil, tegen een Noorse vergoeding (dat dan weer wel), verblijven in een van "mijn" mooie vissershuisjes en desgewenst lekker eten in mijn restaurant, in de winter van het Noorderlicht genieten en de in de zomer van het Langelicht! En als je mijn blog gelezen hebt....krijg je korting!

Fra Å til Bø Deel 2

Hier (Straume 2013)

Eindje vliegen en eindje rijden en dan zit je in Straume, in de gemeente Bø in het noorden van Noorwegen. Oke.... flink eindje vliegen en 2,5 uur rijden met een huurauto en dan in Straume rechts naar het Straumfjord en dan rij je tegen Damperiet aan. Gelegen aan een doodlopend weggetje waar de camera-auto's van Google niet komen ligt een, vroeger vermaard, restaurantje met een terras boven het fjord. Daarachter ligt een rijtje oude vissershuisjes. Al met al een idyllisch plaatje in Noors rood. Met uitzicht op, hoe kan het ook anders daar, de bergen. En niet zomaar bergen, nee, bergen waar zeearenden nestelen. En vanaf dat terras kun je ze voeren.... wordt gezegd. "Goh wat een prachtige plek om te vertoeven. Als ik toch eens naar Noorwegen ga dan zou ik daar wel een huisje willen huren. Zou dat kunnen?"  "Ja natuurlijk kan dat?" "Waar?" "HIER! " "En bij wie?" "Bij mij!" Voor weinig meer dan het idyllisch verblijf in het wonderschone Center Parcs of hoe dat tegenwoordig ook heet!



Ik begin nu al in mezelf te lullen. Zou dat het begin zijn van het veelvuldig met mezelf in conclaaf zijn dat ik straks in het stille Noorwegen vrolijk voortzet?